பாலூணர்வும் பரிதாபமான உணர்வுகளும்

பாலூணர்வும் பரிதாபமான உணர்வுகளும்

புதைக்கப்பட்ட தெரியாத ரகஸ்யங்களின் தொடர்ச்சி (24)

அதிகாரம் தந்த போதை அழிவைத் தந்து விடக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகம். போதை அதிகமானதும் புண்ணியத்தைத் தேடுகின்றேன் என்று புகழ் மீதும் ஆசை அதிகமாகி விடுகின்றது. மது, மாது, சூது, அதிகாரம், புகழ் என்று அத்தனை போதைகளும் தீர்ந்தபிறகு கடைசியில் அல்லது விட்ட குறை தொட்ட குறையாக தொடர்ந்து கொண்டுருப்பது பொருட்களின் மீது கொண்ட ஆசைகள்.

அத்தனை மனிதர்களுக்கும் கட்டையில் எறிகின்ற வரையில் வந்து தொலைக்கின்றது.

கற்பனையில் கொண்டு வாருங்கள். இறந்த பிறகு எழுப்பப்பட்ட மண்டபங்கள், சின்னங்கள் இன்னும் பல. உண்மையான அர்பணிப்புடன் வாழ்ந்தவர்களின் வாழ்க்கை அடிமட்ட பாமரன் வரைக்கும் தலைமுறை கடந்தும் இன்று வரை வாழ்ந்து கொண்டுருக்கிறது. எந்த முன்னேற்பாடுகளும் இல்லாமலே அவர்களுடைய புகழ் முன்னேறிக் கொண்டுருக்கிறது. இன்னமும் மாறாத இவர் போல யார் ? உலகம் முழுக்க அவர்களின் அழியாப் புகழ் வாழ்ந்து கொண்டுருக்கிறது

மன்னர்களைப் பற்றி அவர்களின் குணாதிசியங்களைப் பற்றி இத்தனை விரிவாக விளக்கமாகச் சொல்ல காரணமே நடைமுறை நிகழ்வுகளை நாம் உரத்துச் சொல்ல முடியாது. ஒரே காரணம் இது ஜனநாயக நாடு. உண்மையைச் சொன்னால் கூட ஒரு மணி நேரத்திற்குள் ஆட்டோ அன்பை விசாரிக்க வந்து விடும். காரணம் கடைக்கோடி பாமரன் பெறாத சாலை, மின் வசதிகளை விட இந்த மாதிரி பங்களிப்புகளை அதிகார வர்க்கம் அக்கறையாக பார்த்துக்கொண்டுருப்பதால்.

காரணம் இது யாவாரம். முதலீடே போடாத முதலைகள் மட்டுமே வாழும் சேவை வியாபாரம்.

இன்றைய முதலைகளின் முன்னோடிகளான நம்முடைய மன்னர்கள் குறித்து நாம் தெரிந்து கொள்வதே இன்று வரையில் அந்த “நல்ல” விஷயங்களை மட்டுமே எப்படி எடுத்துக் கொண்டு வந்தார்கள்? தலைமுறை தாண்டி வந்தும் தடங்கல் இல்லாமல் எப்படி இன்று வரையிலும் நிலைத்து நிற்கிறது?

அந்த வியப்பை பகிர்ந்து கொள்வதே உண்மையான நோக்கம். பக்கங்களை பரிசோதித்து பார்த்தாலே நம்முடைய பயம் சரியானதா என்பது தெரியும்? மன்னர்களுக்கு அத்தனை ஆசைகளும் அற்றுப் போய் கடைசியில் வந்து நின்றது அன்றைய கௌரவமான ரோல்ஸ் ராய்ஸ் வாகனம். மானையும் மயிலையும் ஆட வைத்து தானும் அயர்ந்து போன மன்னர்கள் அசராமல் அந்த ஆசையையும் கடைசி வைர அனுபவித்தனர். அதிலும் கூட விதவிதமான வித்யாசமான ஆசைகள்.

சுதந்திரம் பெற தங்களுடைய வாழ்க்கை இழந்தவர்களின் வழித்தோன்றல் யாரும் இன்று இல்லை. இருக்கும் ஒரு சில தோன்றல்கள் கூட தற்குறியாகத்தான் தான் தோன்றித்தனமாகத் தான் இருக்கிறார்கள். காரணம் வலி எதுவும் பெறாமலே வசதிகள் அத்தனையும் பெற்ற காரணத்தால். மேலும் சுதந்திரத்தின் வாயிலாக நாம் பெற்ற ஒப்பில்லா பேச்சு சுதந்திரம், எழுத்து சுதந்திரம், நடவடிக்கை சுதந்திரம்.

ஆனால் எந்த சுதந்திரமும் வலி நிறைந்த தலைவர்கள் பெற்றுத் தந்த உண்மையான சுதந்திரத்தை தலைவர்கள் மட்டுமல்ல நாம் கூட உணரவில்லை. அதைவிட உணரத்தயாராய் இல்லை என்பது ஆச்சரியமாய் இருக்கின்றது.

ஒரு விரலை சுட்டுக்காட்டும் போது மூன்று விரல்கள் நம்மை சுட்டுக்காட்டுகிறது என்பதை எவர் உணர்கிறார்கள்? எல்லோருடைய பார்வையும் இங்கு ஒன்று தான். அவனை நிறுத்தச் சொல். நான் நிறுத்துகிறேன் என்று அவரவருக்கு வசதியான வாதங்கள் இன்று வரையிலும் நம் அனைவரையும் வாழ வைத்துக்கொண்டுருக்கிறது.

மகாவீரன் மாவீரன் அலெக்சாண்டர் இறக்கும் தருவாயில் தன்னுடைய பணியாளர்களுக்கு சொன்ன கட்டளைகள் நினைவில் கொள்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

இறந்த பிறகு நான்கு மருத்துவர்கள் எனது உடம்பை சுமக்க வேண்டும். சாவு என்ற நெருங்கி விட்டால் எத்தனை நவீன விஞ்ஞானமும் கடைசியில் காப்பாற்ற முடியாது. சுமந்து செல்லும் நடைபாதை முழுக்க அத்தனை பொன்னும் வைரத்தையும் வாரி இறைத்துக்கொண்டு வரவேண்டும். எத்தனை சம்பாரித்தாலும் எதுவும் நம்முடன் வராது. புதைக்கும்போது பெட்டிக்கு வௌியே இரண்டு கைகள் விரித்து தெரியும் படி புதைக்க வேண்டும். காரணம் இறந்த பிறகு எதையும் கொண்டு போகவில்லை. போய்விடமுடியாது.

இத்தனை இலக்கியங்கள், காப்பியங்கள், கதைகள், கட்டுரைகள், சமூக சிந்தனையாளர்களின் பங்களிப்புகள், தத்துவங்கள் வந்து நம்மை அடைந்த போதிலும் நம்மிடம் உள்ள ஆசைகள் மட்டும் இன்று வரையிலும் குறையவில்லையே ஏன்?

வசதிகளை ஒப்பிட்டு ஒப்பிட்டு ஒப்பில்லா தன்னுடைய வாழ்க்கையை உலகமறியச் செய்ய வேண்டும் என்று அலையும் கூட்டம் ஒரு பக்கம். உழைப்பவர்களின் உழைபை உறிஞ்சி உயர்பவர்களின் கூட்டம் ஒரு பக்கம். உலக ஞானம் போதாது? என்று இறுமாந்து பேசும் கூட்டம் ஒரு பக்கம். உழைப்பவன் உயர்கின்றான்? மறுப்பவன் வீழ்கிறான் என்ற தத்துவக் கூட்டம் ஒரு பக்கம்.

நான்கு அரண்கள் போல நாம் அணைவரும் அந்த அரண்மணைக்குள் இருப்பதாக கற்பனையில் வாழ்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் சிறை என்ற இருட்டு சிந்தனைக்குள் அல்லவா வீழ்ந்து கிடக்கிறோம்.

வளர்ச்சி வேண்டாம். வீழ்ச்சி கூட ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் விழிப்புணர்ச்சி கூட எங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று வாழ்ந்து கொண்டுருக்கும் மனித கூட்டங்கள் மட்டும் அன்று முதல் இன்று வரையில் அப்படியே இருப்பது அசர வைப்பதாக இருக்கிறது. வியாபார யுக்தி என்ற நவீன சிந்தாந்தாங்கள், தந்திர வாக்குறுதிகள் , தலையிருந்தும் முண்டமாய் வாழும் தலைவர்கள் என்ற பெயரில் கூட்டங்கள்.

ஆன்மிக பாதையில் தான் அத்தனை பேர்களுமே வாழ்ந்து கொண்டுருக்கிறோம். எந்த சந்தேகமும் இல்லை. எந்த சக்தியும் இந்த உலகத்தில் இல்லை என்று உரத்துச் சொல்பவர்கள் கூட உள்மனம் அறிந்து அடுத்தவர் வழிபாட்டுத்தலங்களை அழித்ததாக எந்த சரித்திரமும் சொல்லவில்லை. அவரவர்க்கு தெரிந்த வரையில், முடிந்த வரையில் எத்தனையோ நல்ல தனி மனிதர்கள் இன்று வரையிலும் நல்ல சமூகத்தை உருவாக்க பாடுபட்டுக்கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் மொத்த விளைவு? கிடைக்கும் பதில் நம் வாழ்க்கையைப் போலவே பரிகாசமாய்த்தான் இருக்கின்றது.

மன்னர்களின் கவுச்சியையும், களைத்துப்போன இரவுகளையும் கண் கொண்டு ரசித்தவர்கள், படித்தவர்கள், பார்வையாளர்கள் அத்தனை பேருமே உள் மனதில் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டியது ஒன்றே ஒன்று தான்.

அடுத்தவர் அந்தரங்கம் என்பது அத்தனை இனிமையானது. ஆனால் படித்து முடித்தவுடன் மறந்து அடுத்த மற்றொரு அந்தரங்கத்தை தேடத் தொடங்குகிறோம். ஆனால் அந்தரங்க ஆத்மா அவர் பாட்டுக்கு அவருடைய கடமையில் கண்ணாய் இருந்தது சமூக விழ்ச்சிக்கு ஒரு காரணமாகவும் ஆகிவிடுகிறார்.

கேட்க முடியாது. முடிந்தாலும் எடுபடாது. உண்மை. குடம் தரவில்லை. பணக் கவர் தரவில்லை. தொலைக்காட்சி தரவில்லை என்று சுற்றி சூறாவளியாய் மாறும் மக்கள் ” உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்தோமே? ஊரில் உள்ள பெண்களுடன் உல்லாசமாக இருக்கத்தானா? என்று செய்தி சாதனங்கள் வழியாக நாம் படித்து இருக்கிறோமா?

மாற்றம் என்பது ஓழுக்கத்தில் இருந்து தொடங்காத வரையில் மனனர்கள் மட்டுமல்ல, இன்றைய மனித தலைவர்களிடத்தில் எதிர் பார்ப்பதில் என்ன நியாயம் இருக்கப் போகின்றது.

இத்தனை மன்னர்களை இங்கு விலாவாரியாக பார்த்த காரணம் இவர்களின் யாரையும் இன்று பலபேருக்குத் தெரியாது. இப்படியெல்லாம் வாழ்ந்து இருக்க முடியுமா? இவையெல்லாம் உண்மை தானா? என்று கூட யோசிக்கக்கூடும். உண்மைகள் உறங்குவது இல்லை. காலங்கள் மட்டும் தான் மாறும்.

நம்மிடம் இல்லாத விசுவாசம் , ஒற்றுமை ஆங்கிலேரயர்களிடம் இருந்தது. அதனால்தான் கணக்கற்ற அந்த டன் கணக்கான காகிதங்களையும் தீயிட்டு அழித்தனர். மிஞ்சியதில் அதே ஆங்கிலேயர்கள் எழுதிய புத்தகங்களே இப்படி என்றால் கண்களுக்கு தெரியாத புத்தகங்கள் இன்னும் எத்தனையோ? வாழ்ந்த மன்னர்களின் வாழ்க்கை என்பது நாம் சம காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டுரக்கும் தலைவர்களுக்கு எந்த விதத்திலும் குறைவில்லாதது.

என்ன ஒன்று நூறு வருடங்கள் கழித்து அவர்களுடைய அந்தரங்களை வௌியிட்டு 659 பேர்கள் (12 hrs) படித்த ஒரு நாள் பதிவு இன்றைய தலைவர்களின் வாழ்க்கை பின்னால் வரும் எவராவது பதிவின் மூலம் படைக்கலாம். அப்போது நாமும் இருக்க மாட்டோம். தலைவரும் இருக்க மாட்டார். அப்புறம் பதிவாளர் சந்தோஷமாய் படைக்க வேண்டியது தானே?

நானும் சராசரி ஆசாமி தான். சாமியாக மாறும் எண்ணமெல்லாம் இல்லை. காரணம் ஓட்டு மொத்த இந்தியர்களின் சாமியாக இன்று வரையில் அழியாப்புகழ் பெற்ற மகாத்மாவை அவர் அடைந்த துன்பங்கள், சத்திய சோதனைகளை உள் வாங்கி படித்த போது என்னுடைய எண்ணங்கள் இன்னமும் அந்த எண்ணங்களையே வலிமையாக்கியது.

காரணம் தவறான நாட்டில் பிறந்த சரியான மனிதர் அவர். பிறந்தது நம்முடைய அதிர்ஷடம். அது அவருடைய துரதிஷ்டம்.

சில நாட்களுக்கு முன்னால் அமெரிக்க அதிபர் கொடுத்த பேட்டி இங்கு முக்கியமான செய்தி. மகாத்மா காந்தியுடன் விருந்துண்ண ஆசைப்படுவதாக சொன்ன பராக் ஓபாமாவுக்கு எந்த வித ஊடக புகழும் இன்று தேவையாய் இருக்காது. காந்தி மூலம் அதை முன்னெடுத்து செல்ல வேண்டிய அவஸ்யமும் இல்லை. அது தான் காந்தியின் சத்திய சோதனைகள் தந்த மகத்துவம்.

ஒரு ரூபாய் என்பதே பெரிதான காலத்தில் லட்சக்கணக்கில் கட்டணம் வாங்கிக்கொண்டு சட்ட அறிவைக் கொண்டு சம்பாரித்த மாடமாளிகையில் வாழ்ந்த மோதிலால் நேருவின் வழித்தோன்றல்கள் இன்று எந்த மாளிகையை மிச்சம் வைத்துள்ளனர்?

குறைகள் இருக்கலாம். அது மனிதருக்கே உண்டான அவலம். மொத்தத்தில் பார்க்கும் போது அத்தனை சுதந்திரத்திற்காக பாடுபட்ட தலைவர்களும் மனிதருள் மாணிக்கங்கள் தான்.

சுதந்திரத்தின் உண்மையான வலியை தெரிந்து கொள்ள எழுதத் தொடங்கிய இந்த பதிவின் தொடர்ச்சி பாவாத்மாக மாற்றி திசை மாறிப் போய்விடுமோ என்று அச்சத்தின் விளைவாக இன்னும் இரண்டு பதிவுகளுக்கு உள்ள மன்னர் விளையாட்டுகளை இத்துடன் நிறுத்தி விடுகிறேன். காரணம் சூடான பதிவுகள், சூடான இடுகைகள் என்று சூறாவாளியாய் சூழன்று அடித்து என்னை அச்சம் கொள்ள வைத்து விட்டது.

பரிதாபத்திற்குள் கொண்டு போக விருப்பம் இல்லை.

ஆனால் இந்த மன்னர்களை சமாளித்து இவர்கள் அத்தனை பேர்களிடமிருந்து ஒரே அகன்ற இந்தியாவிற்க்காக இரும்பு மனிதர் என்றழைக்கப்பட்ட படேல் கடந்து வந்த போராட்டங்கள் இருக்கிறதே?

Advertisements

6 responses to “பாலூணர்வும் பரிதாபமான உணர்வுகளும்

  1. எப்படி என் மனதில் தோன்றியது உங்கள் எழுத்தில் வந்ததோ …. அதாவது நிறைய புண்ணிய ஆத்மாக்களும் இப் பூமியில் ( பாரதத்தில் ) தோன்றி , நன்மை பட செய்திருக்கின்றார்கள் ..அவர்களை பற்றியும் எழுதலாமே … அது பற்றி நீங்கள் எவ்வளவு பதிவு எழுதினாலும் போறாது…

    ஜாக்கிரதையாகவும் இருக்கணும் !!!!?????

  2. நல்ல சிந்தனை. தொடர்ந்து எழுதுவதற்கு நன்றி.

    • போங்க ராபின். என்னடா இன்னமும் யாரும் கத்தியை தூக்கவே இல்லையே? என்று நினைத்துக்கொண்டுருந்தேன். இன்றைக்கு வெங்காயத்தை உரிக்காமலே அழ (யோசிக்க) வைத்துவிட்டார். காரணம் இப்படியெல்லாம் உள்ளே நடந்து கொண்டுருப்பது கூட தெரியாமலே எழுதிக்கொண்டுருப்பது அதை விட அனுபவம் இல்லாத கொடுமை? 62 வருஷத்தில் உருப்படியாக பெற்ற முழுமையாக நம்மிடம் இன்று வரையிலும் இருப்பது பேச்சு எழுத்து சுதந்திரம் தான்.

      சுந்தர் சொல்வது போல் ஜாக்கிரதையாக இருக்கனும் போல.

  3. தினம் 2 பதிவு போட்டு பட்டய கெளப்புறீங்களே…
    எப்படி சாத்தியம்..?

    ஒரு பகிரங்க கடிதம் வந்தாலும் வரும்..கொஞ்சம் உஷாரா இருங்க ப்ரதர்..

    • இதன் அர்த்தம் முழுமையாக புரியவில்லை. ஆனால் வினோதமாக இருந்த சிந்தனைகளால் ஈரவெங்காயத்தை முதன் முறையாக அழைத்த போது தான் ஆச்சரியம் காத்துருந்தது.

      இறக்குமதியாளரை சந்திக்க டென்மார்க் சென்றவர் அங்கிருந்து தேவியர் இல்லத்திற்குள் உள்ளே வந்து விமர்சனம் தந்துள்ளார்.

      (ஏன் சுவாமிநாதன் தங்கியிருந்த இடத்தில் இருந்து வௌியே போய் நாலு புகைப்படம் எடுத்துருந்தால் கூட நாலு பதிவு போட்டுருக்கலாமே?).

      கண நேரத்தில் அவருடன் ஸ்கைபே மூலம் தொடர்பு கொள்வதற்குள் கருத்தான நண்பர் எதிர்பாரதவிதமாக அதே ஸ்கைபேயில் வந்து சொன்னார்.. ஏற்கனவே பகிங்கிர கடிதம் பெற்ற நண்பரை சொன்ன போது தான் முழுமையாக சிரித்தேன்.

      ஏழு எட்டு தலைப்புக்கான பதிவு சமாச்சாரங்களையும் ஒரே நாளில் அடித்து (அதிகபட்சம் ஒரு மணிநேரம்) அஞ்சலில் தொங்கிக்கொண்டுருப்பதை தினந்தோறும் இணைப்பது தான் (அதிகபட்சம் 15 நிமிடம்) என்னுடைய வேலை.

      வேண்டாம் நண்பர்களே? வீர விளையாட்டான வெட்டித்தனமான விளம்பரங்கள்.

      அப்படியும் நீங்கள் தேவியர் இல்லம் குறித்து கடிதம் எழுத வேண்டுமென்றால் ஜுலை 3 2010 அன்று போட்டுத்(கண்ணியமாய்) தாக்குங்கள். காரணம் 100 நாள் சாதனையில் தயாநிதி மாறன் சாதிக்காததை ஒரு வருடத்திற்குள் சாதிப்பார் என்று நம்பிக்கை இருப்பதாலும், மேலே சொன்ன தேதி தேவியர் இல்லத்தின் முதல்(பதிவு) பிறந்த நாள் வருவதாலும்.

      ஆய்த்த ஆடைத் தொழில் என்பதே முழுக்க முழுக்க அரசாங்கத்தின் அற்புதமான உண்மையான தௌிவான கொள்கை பங்களிப்பு இல்லாவிட்டால் ?

      வளர வேண்டும் என்பவர்கள் சுவாமிநாதன் போல் பயணிக்க வேண்டும். முடியாதவர்கள் இருப்பதை வைத்து முயற்சிக்க வேண்டும். அதனால் தான் பழைய பதிவான ஆங்கில மீடியமும் அரை லூஸ் பெற்றோர்களும் என்ற தலைப்பில் ஆய்த்த ஆடை ஏற்றுமதியாளரின் அவஸ்த்தை வாழ்க்கையும், கைபேசி, கணிணி முன் நாள் முழுக்க அமர வேண்டிய அவஸ்யத்தை அத்தனை விளக்கமாய் எடுத்துரைத்தேன்.

      சமீப ஐரோப்பிய யூனியன் வௌியிட்டுள்ள ஒரு கொள்கை அத்தனை ஏற்றுமதியாளர்களையும் குரல்வளையை நெறிக்கும் நாள் வெகு தூரத்தில் இல்லை.

      அதற்குள் தயாநிதி மாறன் முழித்துக்கொண்டு முந்தி வாழ வைத்தால் பதிவு உலகம் பல மைல்கள் தள்ளிப் போகலாம்.

      அது வரை துள்ளிக்கொண்டு ? முடிந்தால் உள் வாங்குங்க. பதில் தராவிட்டாலும் கூட?

      என்றாவது இந்த சிந்தனைகள் உங்களின் சிந்தனையில் வந்து போகும்.

      பின்னூட்ட பதில் என்பது உண்மையான பதில் மரியாதை.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s