வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் நடுவில் 100 நாள்?

பார்க்கும் பரவசத்தை விட அளவு பொருத்தமாக வேண்டும் என்ற அச்சம் தான் அதிகம்?

பார்க்கும் பரவசத்தை விட அளவு பொருத்தமாக வேண்டும் என்ற அச்சம் தான் அதிகம்?

பத்து நாளைக்கு முன்பே மாமனார் வீட்டுகே வந்து தனிப்பட்ட முறையில் சொல்லி விட்டு போய்விட்டார். அவரைப் பொறுத்தவரையில் நடக்கப்போகும் விஷேசம் முக்கியமானது.

என்னுடைய குடும்பம் மட்டும் கலந்து கொள்ளாமல் இருந்தால் மொத்த பிரச்சனையும் அவருக்கு வந்து சேர்ந்ததாக இருந்து விடும். காரணம் அவருடைய அனைத்து ஒத்துழைப்பும் எனக்கு மட்டுமே என்று அவரை குற்றம் சாட்டுபவர்களுக்கு இன்னமும் வலுவாக ஆகிவிடும்.

போனால் எதாவது பிரச்சனை வந்துவிடப்போகின்றதோ பயம் என் மனைவிக்கு?

மாமனார் மேல் மரியாதையின் காரணமாக அந்த கிராம நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தம்.

வண்டியை விட்டு இறங்கும் போதே அட்டகாசமாக வந்து வரவேற்றவர் எனக்குப் பிடிக்காத வெறியை உருவாக்கியிருந்த அதே மன்மத கடவுள்?

திருப்பூர் கவுண்டர் போல் வேஷடி சட்டையில் நெற்றி நிறைய பட்டையும் குங்குமமும் மந்தாகச புன்கையுடன் வரவேற்றார்.

வெட்கம் இருந்தால் தானே படுவதற்கு? மனதிற்குள் முனங்கிக்கொண்டே மையமாக புன்னகைத்தேன்.

எதிரே நிற்கும் எந்த வயது பெண்களையும் கண்களால் மட்டும் அளந்து கொண்டு கனகச்சிதமாய் உடைகளை மிக மிக விரைவாக தைத்துகொடுப்பவர்களை பார்த்தால் உங்களுக்கு என்ன தோன்றும்?

கேட்ட போது வாய்ப்பே இல்லை? என்றேன்.

ஆயிரக்கணக்கான வடிவமைப்பை உருவாக்கும் போது அருகில் இருந்து பார்த்தவன் என்ற முறையில்.

வௌிநாடுகளில் கூட பெண்களுக்கு பெரிதான மாறுதல்கள் இருக்காது. ஆனால் நம் நாட்டில் குறிப்பாக தமிழ்நாட்டில் அரிசியிலும் மதிய நேர “தொடர்”களிலும் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டுருக்கும் பெண்களுக்கு மாதம் ஒரு முறை “மாறுதல்கள்” இருந்து கொண்டே தான் இருக்கும்.

மனைவி சொன்ன போது நம்பாதவன் ஊரில் நடந்த நிகழ்ச்சிக்காக அந்த வறபட்டிக்காட்டி கிராமத்தில் நுழைந்த போது நம்பித்தான் ஆகவேண்டியதாய் மாற்றி விட்டது.

திருப்பூரில் ஒவ்வொரு பெரிய நிறுவனத்திற்குள் ஒரு குட்டி ராஜாங்கம் இருக்கும். அவர்களின் மொத்த வேலையே நிர்வாகம் எதிர்பார்க்கும், உயிர் ஊட்டப்போகும் அனைத்து ஒப்பந்தங்களுக்கும் ஆடை அணிவகுப்பை உருவாக்குவது. உருவாக்கிய அந்த ஆடை இறக்குமதியாளரின் தேர்வு விருப்ப அனுமதி கிடைத்தபிறகு உற்பத்தி துறை சார்ந்த விசயங்களுக்கு உள்ளே வரும். சில சமயம் கஜினி படையெடுப்பு மாதிரி வடிவமைப்பு அனுமதி கிடைக்காத ஆடைகளின் தொடர் பயணம், நிறுவன நிர்வாகியின் சொத்தை துரித அஞ்சல் சேவைகாரர்கள் அனுபவித்துக்கொண்டுருப்பார்கள்.

ஒவ்வொரு ஆய்த்த ஆடை நிறுவன ராஜாங்கத்தில் குறுநில மன்னனாக ஒரு அட்டை கத்திகாரர் மகா வீரனாக காட்சியளித்துக்கொண்டுருப்பார். தொடக்க காலத்தில் அவர் மட்டுமே மொத்த நிர்வாகத்திற்கும் ஆதர்சன கடவுள். அவர் உருவாக்கும் வடிவமைப்பு அட்டைகள் தான் நிர்வாகியின் சொத்தை வளர்ப்பதும் வீழ்த்துவதும். அவருடைய அத்தனை தேவைகளுக்கும் அங்கு அத்தனை முக்கியத்துவமாய் செய்து கொடுப்பார்கள்.

இவையெல்லாம் புரியாமலே பல முறை பல நிறுவனங்களில் அந்த அறைக்குள் நுழைந்து விடுவேன். வௌியே போ? என்று சொல்லாமலே வௌியே அனுப்பி விடுவார்கள். தவிக்காத தண்ணீருக்கும், தேவையிருக்காத அட்டைக்கும் அத்தனை முறை அலைய விட்ட போது கடைசியில் தான் புரிந்தது நாம் பார்த்தால் கற்றுக்கொண்டு விடுவோம் என்ற பயத்தில் விரட்டி துரத்தும் யுக்தியை.

ஆனால் மனைவியின் உறவினர் திறமையை அந்த அரைமணி நேரத்தில் அதுவும் அந்த கிராமத்திற்குள் கண்ட போது கண் இமைக்க மறந்து கட்டி பிடித்து பாராட்டினேன். முப்பது நிமிடங்களில் முன்னால் நிறுத்தி வைக்கப்பட்ட பெண்களின் கச்சிதமான ஆடையை முடித்து தூக்கியடித்த போது.

உழைக்க வரும் இளைஞர்களை முகஞ்சுழிக்காமல் தினந்தோறும் வரவேற்கும் திருப்பூர்.

உழைக்க வரும் இளைஞர்களை முகஞ்சுழிக்காமல் தினந்தோறும் வரவேற்கும் திருப்பூர்.

நீங்கள் அவஸ்யம் திருப்பூருக்கு வரவேண்டும்?

அழைத்து திரும்பினால் மாமனார் மெதுவாக என்னை அழைத்து பின்னால் உள்ள தோப்புக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

“அவர் இங்கேயே இருக்கட்டும். பாவம் விட்டு விடுங்கள் ” என்றார்.

மறுத்து உரத்து பேசிய என்னை ஒரே வார்த்தையில் வாயை அடைத்து விட்டார்.

“அவர் இங்கே இருந்தாலாவது கை கால்கள் நன்றாக இருந்து தைத்துக்கொண்டுருப்பார். அங்கே வந்தால் உங்களிடம் வாங்கிக்கொள்ளும் அடியில் எதையாவது இழந்து விட்டால் எனக்குத் தான் பிரச்சனை. வேண்டாம் விட்டு விடுங்கள் “.

எனக்குப் புரியவில்லை. மாமனார்க்கு என் வேகம் தெரியும். ஆனால் முழுவதையும் சொல்ல விரும்பாமல் மேலோட்டமாக தெரிவிப்பது எதை என்று தான் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

விடாது துரத்தும் கருப்பு போல் கிளம்பும் போது “நீங்கள் திருப்பூர் வந்தால் உங்களை வாரி அனைத்துக்கொள்ளும்?” என்று சொல்லி விட்ட வந்த பத்து நாளில் அவர் ஊரில் யாரிடமும் சொல்லாமல் வேலை செய்த நிறுவனத்திற்கே வந்த நின்ற போது திகைத்து விட்டேன்.

சந்தோஷமாகவும் இருந்தது. இத்தனை திறமைசாலி ஏன் சினன கூட்டுக்குள். நாம் கைதூக்கி விடலாம்.

ஆனால்?

நிறுவனத்தில் உரிய பகுதியில் உள்ளே நுழைத்த போதே சம்மந்தப்பட்டவரிடம் சொல்லிவிட்டேன். உறவு என்பதை வைத்தோ என்னிடம் எந்த வித சிறப்பு சலுகையை கொண்டு வரக்கூடாது. நல்லதோ கெட்டதோ நீங்கள் தான் பொறுப்பு. பிடிக்க வில்லை என்றால் என்னை எதிர்பார்க்கவே வேண்டாம். நீங்களே அனுப்பி விடலாம்?

காலை நிகழ்ச்சியை மறந்து விட்டேன்.

சாப்பாடு முடிந்ததும் கண்ணாடி அறை வழியே பார்த்த போது வித்யாசமாய் இருந்தது. காலையில் அமர்ந்திருந்த இடத்தை விட்டு தூரமாய் நாலைந்து பெண்களுக்கு நடுவில்.

அவரது தையல் எந்திரம் மட்டும் ஓடாமல் காற்று வாங்கிக்கொண்டுருந்தது. முன்னாலும் பின்னாலும் உள்ள பெண்கள் இவரை வேலை வாங்கிக்கொண்டுருந்தனர்.

விளங்கிக்கொள்ள முடியாமல் மூன்று நாட்கள் முடிந்த போது அதற்குள் இரண்டு பெண்களாய் இருந்தவர்களின் கூட்டம் ஏழெட்டு ஆகி கோபியர்களுக்கு நடுவே புல்லாங்குழல் ஊதாத பரமாத்மாவாக ஜன்னல் வழியே காற்று வாங்கிக்கொண்டுருந்தார்.

திருப்பூரில் ஒவ்வொரு துறைக்கும் ஒரு இலக்கணம். இவரை நுழைத்த தைக்கும் பிரிவோ தைக்கும் அளவுக்கு கையில் காசு. 12 மணிநேரத்தில் நானூறு வாங்குபவர்களும் உண்டு. எட்டு மணி நேரத்தில் கூட்டணி அமைத்து ஆயிரம் ரூபாய் வாங்குபவர்களும் உண்டு.

மனைவியிடம் கேட்டேன். அவளோ சிரித்தாள்.

“அப்பா உங்களிடம் சொல்லாதது என்ன என்று இப்போது புரிகின்றதா? “.

புடவை சிக்கி விட்டது. வேகமாக இழுத்தால் நமக்குத்தான் பிரச்சனை.

ஞாயிற்குக்கிழமை வீட்டுக்கு வரவழைத்தால் மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டு தூங்க ஆரம்பித்தால் திங்கள் மதியம் வரை தூங்குபவரை என்ன சொல்ல முடியும்? சைவத்தை மட்டுமே கொண்டு வாழ்பவனுக்கு அசைவம் இல்லாவிட்டால் நான் செத்துவிடுவேன் என்று குழந்தை போல் அழுபவரை என்ன செய்து விட முடியும்.

மாமனார் வந்த அழைத்து போகும் வரைக்கும் அசையாமல் தொலைக்காட்சியில் முழ்கியிருந்தார்.

இப்போது அவரோ வெட்கம் மறந்து உள்ளே அழைத்து கொண்டு உள்ளே சென்றார். திருமண பேச்சு தொடங்கும் போது உள்ளே வந்த ஊர். மொத்தமாய் மாறியிருந்தது. குடிசை வீடு முழு கட்டிடமாய் ஆயிருந்தது. அங்கண்வாடி பணியாளராக உள்ள மனைவியோ மிக தராளமாய் முட்டை பருப்பு வகைகளை வீட்டிலே வைத்து வியாபாரம் பண்ணிக்கொண்டுருந்தார்.

மன்மதன் பணி குறித்து விசாரித்தேன்.

மத்திய அரசின் தேசிய ஊரக நூறு நாள் வேலைத்திட்டத்தில் திட்ட மேற்பார்வை பணியாளராக புதிய அவதாரம்.

விவசாய வேலைக்கு ஆள் கிடைக்காமல் அனைத்து இடங்களும் இடங்கள் விற்பனைக்கு என்று மாறிக்கொண்டுருந்தது.

மக்கள் தௌிவாக இருந்தார்கள்.

நாற்று நடப்போனால் கிடைக்கும் ரூபாய்க்கு பத்து சட்டி மண் சுமந்து நடந்து சென்றாலே தினந்தோறும் என்பது ரூபாய் கிடைத்து விடுவதால் மன்மதனுக்கு பெண்கள் பஞ்சமே இல்லாமல் “பணி” நடந்துகொண்டுருந்தது. காலையில் சின்ன கவுண்டர் போல் வேஷமிட்டு பத்து மணிக்கு கண்மாய் மேல் நின்று கொண்டு வந்துருக்கும் மொத்த பெண்கள் கூட்டத்தையும் கண்களால் ஒரு அளவு எடுத்துக்கொண்டு அன்று மாலையே கலை அம்சத்துடன் திட்டத்தை நிறைவேற்றி நாட்டுக்கு பங்காற்றிக்கொண்டுருக்கிறார்.

http://tirupurjothigee.blog.co.in/about/contact/

Advertisements

3 responses to “வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் நடுவில் 100 நாள்?

  1. நானும் இது போன்ற மன்மதர்கள் நிறைய பேரைப் பார்த்திருக்கிறேன்.. ஆனாலும் இது போன்ற மன நிலையில் உள்ள பெரும்பாலானோர் ஏதேனும் ஒரு தனித்திறனுடன் தானுள்ளனர். பள்ளி இறுதி நாட்களிலிருந்து, கல்லூரி அலுவலகம் என்று பழகிய(?) அனைவரின் பழக்கமும் ஏதோ ஒரு வகையில் கை கலப்பில் தான் முடிந்துள்ளது.. பொறாமையாலோ??? 🙂
    தொடரட்டும் உங்கள் எழுத்து ராஜபாட்டை..

  2. உண்மை தான். ஓரே ஒரு நாள் பழைய புதிய பேரூந்து நிலையத்தில் அதிகாலை வேலையில் நின்று கொண்டு பார்த்தால், பார்க்கும் அத்தனை முகங்கள் சொல்லும் விசயங்களும் அவர்களுக்கு பின்னால் உள்ள சூழ்நிலைகள் ஆயிரம் பதிவுகள் உருவாக்கும்?

  3. அந்த கருப்பு வெள்ளை படம் சூப்பர் – திருப்பூருக்கு தான் எவ்வள்ளவு பெரிய கைகள் – எல்லாரையும் எப்போதும் வரவேற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.
    உங்கள் பதிவில் கலர் கலராகவும் ஆட்கள் வந்து போகிறார்கள்

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s