” கோணாங்கி குறி சொல்லியா பொழுது புலர்ந்து விடும்? “

புத்தன் முதல் நேற்று வரை எத்தனையோ பேர்கள் சொல்லியும் பேராசை?

புத்தன் முதல் நேற்று வரை எத்தனையோ பேர்கள் சொல்லியும் பேராசை?

வங்கி பத்திரத்தை கையில் வைத்துக்கொண்டு பத்தாவது முறையாக கேட்டேன்.

“உறுதியா இறங்கிடலாம்மா?”

” உறுதியா உங்களுக்கு இந்த பணம் வந்தே ஆகனும்? கட்டங்கள் அத்தனை சிறப்பாக இருக்கிறது?”

பதட்டமே இல்லாமல் சொன்ன அவரின் அந்த வார்த்தைகள் மொத்தமாக என் வாழ்க்கையையே பதட்டமாக்கி விடப் போகின்றது என்பது அப்போது தெரியவில்லை?

ஆசைப்பட்டபடி தனியான தொழில் பாதை. இறுதியான தேர்வில் தனித்தனி இறக்குமதியாளர்கள் அமைந்து விட்ட போதிலும் ஒரு வட்டத்தை விட்டு வௌியே வந்து விட முடியவில்லை. ஒப்பந்தம் என்பது ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வரும் போது வங்கி தயவில் வசதிகள் வந்தது. ஒரே சமயத்தில் அனைத்து ஒப்பந்தங்களும் உள்ளே வந்த போது உழைக்க மனமும் உடலும் மட்டுமே உதவியாய் இருந்தது.

உறவுகளின் எல்லை ஒரு கோட்டுக்குள் இருந்ததால் எல்லைக்கோட்டை தாண்டியே ஆக வேண்டிய வாழ்க்கை நிர்ப்பந்தத்தில் வாழ்ந்த காலம்.

எனது வாழ்க்கை முழுமையுமே திடீர் என்று வானத்தில் இருந்து இறங்கி வந்த தேவதையால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட ஆராதனை வாழ்க்கை அல்ல. அல்லல்பட்டு, அவதிப்பட்டு பட்டு பட்டு தான் பட்டாடையாக பரிணமித்தது.

ஏறும் படிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக என்பதாகத் தான் எனக்கான விதி என்னிடம் உணர்த்தியது.

ஆனால் எத்தனை நாளுக்குத் தான் வாயுக்கும் வயிற்றுக்கமாய் வாழ்ந்து கொண்டுருப்பது? முந்தி போய்க்கொண்டுருந்தவர்கள், முந்த முயற்சிப்பவர்கள் அனைவருமே ஏதோ ஒரு உணர்ச்சியை தூண்டி விட்டுக்கொண்டே தான் இருந்தார்கள்.

அருகில் அமர்ந்திருந்த நண்பரோ ஆகாய கோட்டையை அச்சாரம் இல்லாமல் கட்டி கண்களுக்கு முன்னால் காட்டும் போது சற்று பரவசமாய் தான் இருந்தது. இருந்தாலும் சந்தேகம் சற்று வலுவாய்த்தான் இருந்தது.

வட்டி மன்னன் என்று இந்தியா முழுமைக்கும் பறை சாற்றி பெயர் வாங்கிய வங்கி அது. தனி நபர் கடன் எந்த சொத்து பத்திரமும் தேவையில்லை என்ற போது சிரிப்பு தான் வந்தது.

பத்திரம் இல்லாமல் எப்படி?

மாட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்பது விதி என்றால்?

மாட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்பது விதி என்றால்?

ஆனால் மச்சான் சொன்ன போது நம்பித்தான் தொலைக்க வேண்டி இருந்தது. தௌிவான சித்தாத்தங்கள். நம்பும் படி அத்தனை உதாரணங்கள். உள் வட்டம் வௌிவட்டம் என்று அணிவகுத்த அத்தனை பேர்களும் அந்த கடனுக்காக வாங்கிக் கொடுக்கும் அவருக்காக காத்துருந்தனர்.

அவரோ என்னைத் தேடி வீட்டுக்கே வந்து விட்டார். வீட்டு வாசலில் என்னுடைய விதி கண்களுக்கு தெரியாத உருவமாய் சம்மணம் இட்டு அமர்ந்து இருந்தது.

வந்து இறங்கிய வாகனம், வசதியை பறைசாற்றிய ஆங்கிலம், சாதித்த சாதனைகள் என்று அத்தனையும் நான் கேட்ட விதத்தில் காகிதமாய் என் முன் வந்து விழ கலங்கி விட்டேன். மயங்கி விட்டேன்.

கற்றதும் பெற்றதும் ஏற்கனவே ஏராளமாய் இருக்கும் போது இன்னோன்று என்று இதை வாழ்க்கை வரவு வைத்துக்கொண்டது.

வாங்கி வைத்துக்கொண்டு குழப்பத்துடனும், குறுக்கு சிந்தனைகளுடனுமாய் இரண்டு நாட்கள் வாழ்ந்து முடித்து விட்டு நண்பரை அழைத்தேன்.

தொடக்கத்தில் இரண்டு நிறுவனங்கள் மாறி மூன்றாவது நிறுவனத்தில் உள்ளே நுழையும் போதே புரிந்து விட்டது. இனி வாழ்க்கையில் நிறுவனத்திற்குள் தங்கி பணிபுரிவது எந்த விதத்திலும் நல்லது அல்ல. எப்பாடு பட்டாவது தனியாக அறையில் தங்க வேண்டும்.

வாழ்க்கை கடவுளாக நிறுவன தொடர்பாய் வந்த ஜெரோம் செல்வகுமாரை சாலையில் சந்திக்க வைக்க புண்ணியவான் கொண்டு போய் வாழ காட்டிய அறை தான் இப்போதைய சீனிவாச திரையரங்கம் பின்னாள் உள்ள குடியிருப்பு வளாகம்.

எதையோ சாதித்து விட்ட மகிழ்ச்சி.

தெருவை பார்க்கும்படி உள்ள அறை. அறைக்கு அருகே கழிப்பிட வசதி. தனித்தனி படுக்கை வசதி. இது போக அன்றைய சூழ்நிலையில் நினைத்துப்பார்க்க முடியாத 24 மணிநேர தண்ணீர் வசதி. வேறு என்ன வேண்டும். வேலை தேட வேண்டும் என்று எண்ணம் இல்லாமலே மூன்று நாட்கள் உள்ளேயே முடங்கிக்கிடந்து சுதந்திர சுவையை அனுபவித்தேன்.

தூக்கத்தை மட்டுமே விரும்பும் செல்வகுமார் தூர நிறுவனத்திற்காக தூக்கி அடிக்கப்பட்டதை விரும்பாமல் துறையூர் சென்று விட விஜயனும், ஐயனாக மாறிய முருகையனும் உள்ளே வந்து ஐக்கியமானார்கள்.

விஜயன் இன்று ஆங்கிலம் போதித்து அனைவரையும் அசர வைத்துக்கொண்டுருப்பவர். மதி மயங்கிக்கிடந்த காலத்தில் என்னை மீட்டெடுத்து ஞான தகப்பனாக தத்தெடுத்தவர். ஆனால் மூன்றாவதாக வந்தவர்க்கும் எனக்கும் ஒட்டு உறவே இல்லாமல் இரு வேறு தண்டவாளமாக ஒரே அறைக்குள் உறவாடிக்கொண்டுருந்தோம்.

எல்லா பாதையும் ஏதோ ஒரு இடத்தில் சேர்வது தானே மரபு.

ஒன்றாய் சேர்ந்தது முதல் கடலை மிட்டாய் வாங்கித் தின்னும் பழக்கத்தில் தொடங்கி கண்களை மயக்கும் பழக்கம் வரை தொற்றி பற்றிக்கொண்டோம்.

என்னுடைய துறைக்கும் அவருக்கும் நேரெதிர். அப்போது வண்ண தொலைக்காட்சி உள்ளே வந்து கொண்டுருந்த நேரம். முதன்மையான தமிழ்நாட்டின் தொடக்க நிறுவனமாய் காட்சியளித்துக்கொண்டுருந்த நிறுவனத்தில் திருப்பூர் கிளை அலுவலகத்தில் கண்காணிப்பு பொறியாளராய். படித்த பொறியிலும் கற்ற ஆங்கில வழிக்கல்வியும் அவருக்கு எல்லாவிதத்திலும் ஏற்றத்திற்கு வழி வகுத்தது. கூடவே பள்ளிப்பாடமான ஹிந்தி பல விதிகளையும் தாண்ட உதவியது.

கல்வியும் மொழியும் வாழ்க்கையை வசதி படுத்த உதவும். ஆனால் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்க உதவுவது அடிப்படை பண்புகள். திருடனாய் இருப்பவன் கூட ஒரு காலகட்டத்தில் திருந்தக்கூடிய வாய்ப்புண்டு. ஆனால் திருட்டுத்தனமாகவே வௌிகாட்டிக்கொள்ளாமல் வாழ்பவனின் வாழ்க்கை தானும் கெட்டு சுற்றுப்புறத்தையும் கெடுத்துவிடும்.

அன்றாட பிரச்சனைகளை அந்த பின்னிரவில் அலசும் போது கூட அவர் அசரமாட்டார். அத்தனைக்கும் காரணங்கள் சொல்வார். சொல்லிச்சொல்லியே ஒரு நாள் திருப்பூரை விட்டு காணாமல் போனவர் ஐயனாக மாறி ஊரில் குறி சொல்லிக்கொண்டுருப்பதாக தகவல் வந்த போது வியந்து சந்திக்க அழைத்தேன்.

என் விதியுடன் அவரை விளையாட அழைத்தது அன்று எனக்குத் தெரியவில்லை. வீடுகள் மாறும் போது வாகனங்கள் மாற்றும் போது கேட்டுக்கொள்வதுண்டு. இருந்தாலும் என்னுடைய விருப்பங்களை விட்டுக்கொடுப்பதில்லை. வேண்டியது கிடைத்த காரணத்தால் அவரும் விருப்பமாய் என்னை தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தார்.

ஆனால் இந்த வங்கி விவகாரம் தான் என்னை ஒற்றையா ரெட்டையா என்று சதிராட வைத்துக்கொண்டுருந்தது. மனைவி விரும்பாதது ஒரு பொருட்டாய் தெரியவில்லை.

உத்தரவாய் சொல்கிறேன். உங்களுக்கு கிடைத்தே தீர வேண்டியிருக்கிறது என்ற அவரின் வார்த்தைகள் என் இருப்பு முழுவதையும் கொண்டு போய் முடக்க வைத்தது. வரவு செலவு காட்ட வேண்டும் என்று இல்லாத வங்கிக்கணக்கை உருவாக்குவதாக சொன்னதை நம்பி ஒப்படைத்து விட்டு என் அன்றாட கடமைகள் என்னை இழுத்ததில் மறந்து போய் கேட்ட போது பதில் சாதகமாய் இல்லை.

ஆர்ப்பாட்டமாய் வீட்டுக்குள் வந்து அசர அடித்தவர் பதுங்கிக் கொள்ள உத்தரவு தந்த அனைத்து உறவுகளும் ஓதுங்கிக் கொள்ள குறிகளை வைத்தே குறிக்கோள் மறந்து வாழ வேண்டிய கொடூரம்.

நம்பும்படி அத்தனையும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்தவைகள் அனைத்தும் ஜோடிக்கப்பட்டவைகள் என்ற போது அழக் கூட தெம்பில்லை.

காத்தருள்பவளை வேண்டி ஒரு தேதி குறித்தேன். எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு தீர்ப்பு இங்கு உண்டு.

தீதும் நன்றும் பிறர் தர வரா?

காத்துக்கொண்டுருந்தேன்.

அந்த அதிகாலையில் சேதி வந்தது.

கண்களுக்கு காணாமலே காலத்தை கடத்திக்கொண்டுருந்தவன், மேலூர் மதுரை நெடுஞ்சாலையில் குலதெய்வம் அருள் வேண்டி (?) முடித்து திரும்பி வந்த வண்டி அதிகாலையில் அரசு போக்குவரத்தில் நேருக்கு நேர் மோதி அங்கேயே மரணம்.

பின்னால் அமர்ந்திருந்த அவர் மனைவி முகத்தில் உள்ள எலும்பு திரும்பி உருக்குலைந்து பாதி உயிராய். ஒரு வயது குழந்தை மட்டும் தூக்கி எறியப்பட்டு புல்தரையில்.

அவனின் கால்கள் இரண்டும் பிய்த்து எடுக்கப்பட்டு தூக்கி எறியப்பட்ட ஒரு கையை தேடி, மண்டை ஓட்டை ஒட்ட வைத்து மார்ச்சுவரியில் இருந்து பெறப்பட்ட பிணத்தை பார்த்து என்னைப்போல் இழந்த 16 பேர்கள் மட்டும் அழாமல் வேடிக்கை பார்த்தார்கள்.

http://tirupurjothigee.blog.co.in/about/contact/

Advertisements

6 responses to “” கோணாங்கி குறி சொல்லியா பொழுது புலர்ந்து விடும்? “

  1. உண்மை தான் சுந்தர். அருமையானது தான் இந்த வாழ்க்கை. ஆனால் பெருமைக்கு ஏனை சிறுமைக்கும் தத்தம் கருமே …….. மீதி நான் சொல்லவும் வேண்டுமோ?

  2. அனுபவக் கடலா இருக்கீங்களே …. என்ன சொன்னாலும் , வாழ்க்கை அருமையானது இல்லையா ?

  3. vinai vithaithavan vinai aruppan enbathu pol

    weldone jothiji keep it up

    T.S.MUTHU

  4. கோடாங்கி என்றுதான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இது என்ன கோணாங்கி ?

    • கோடாங்கி என்பவர்கள் ஜக்கம்மாவை வழிபட்டு தன்னால் முடிந்தவரைக்கும் முயற்சியில் வாழ்பவர்கள். கோணங்கித்தனம் என்பவர்களை நான் சொல்லித் தரவேண்டியதில்லை. நீங்கள் பழம் தின்று கொட்டை போட்டவராக இருப்பதால்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s