வேலையை மட்டும் விட்டுடாதேடா?

அம்மா ஒவ்வொரு முறை வீட்டுக்கு வரும்போது சொல்லும் வார்த்தை. என்னைக்குறித்த அச்சங்கள் இன்று வரையிலும் மாற வில்லை. மிரட்டிப்பணிய வைக்காத போது இறைஞ்சல்கள் கெஞ்சலாய்த் தான் வௌிப்படும். ” மூனுமே பொட்டப்புள்ளயாய் பெத்துருக்க. கொஞ்சம் வேகத்தை கொறச்சுக்கடா?”

சிரித்துக்கொண்டே அலுவலகத்துக்கு கிளம்பி விடுவேன். மனைவி முகத்தில் அப்படி ஒரு பெருமிதம். பிறகு அறிவுரை சொல்ல அடுத்த கூட்டணி அமைத்த திருப்தி.

ஆனால் அம்மாவுக்கு திருப்பூர் சூழ்நிலையை எளிதில் புரிய வைக்க முடியாது. மற்றவர்களுக்காக மட்டும் உழைக்க வேண்டும். உழைப்புக்கும் உரிய அங்கீகாரம் கிடைக்காது. கிடைக்கும் போது நமக்கு மேலே உள்ளவர்கள் மிகத் தௌிவாக அவர்கள் பக்கம் திருப்பி விடுவார்கள். திறமை குறித்த அக்கறை கொண்ட நிர்வாகம் மிகக்குறைவு. இவன் போனால் அடுத்தவன். எல்லாமே பிரச்சனையாகி உயிர் போய் உயிர் வரும் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் வேலைக்கு எந்த வித உத்தரவாதமும் இல்லை. சிங்கம், புலிகளுடன் வாழும் மற்ற மிருங்களின் வாழ்க்கை போலத் தான். சந்தேகமே இல்லை. மற்ற துறையை விட இங்கு சற்று அதிகம் தான்.

தொழில் தெரிந்தவர்களிடம் கருணை இருக்காது. கருணை இருப்பவர்களிடம் நல்ல இறக்குமதியாளர்கள் இருக்க மாட்டார்கள்.

பணிபுரிந்து கொண்டுருந்த நிறுவனத்தில் என்னுடைய வேர்கள் நன்றாக ஊன்றிக்கொள்ள முடிந்தது என்னுடைய அந்த வருடத்தின் அதிர்ஷடத்தின் தொடக்கம் தான்.

நான்கு பங்குதாரர்களுக்குண்டான தனித்தனி நிறுவனங்கள். அவரவருக்குண்டான பணிகள். மொத்த லாப நட்டங்கள் அவரவர் சதவிகிதம் பொறுத்து வருட முடிவில். தொடக்கத்தில் பேசியபடி ஒரு பங்குதாரர் நிறுவனத்தை மட்டும் நேரிடையான ஏற்றுமதிக்கு மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு. மற்ற நிறுவனங்கள் உள்ளூர் நிறுவனத்திற்கு ஏற்கனவே செய்து கொண்டுருக்கும் ஒப்பந்தப்படி.

மாதத்தில் ஒரு நாள் அனைவரும் கூடி முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கப்படும். நுழைந்த முதல் மாதத்தில் அவர்கள் எதிர்பார்த்தபடியே பெரிய ஒப்பந்தம் கைகூடியது. பதினான்கு லட்ச ரூபாய் மதிப்பு.

ஆய்த்த ஆடை தொழில் நிர்வாகத்தில் இரண்டு கடல்கள் உண்டு.

உற்பத்தி தொடர்பான அல்ல சல்ல வேலை முதல், முதன்மை பொறுப்பான மேலாளர் வரையிலும் தொடரும். நூல் உள்ளே வந்து இறக்குமதியாளர் விரும்பிய தரமும் வடிவமைப்பும் பெட்டியில் போட்டு வாகனத்தில் ஏற்றும் வரையில் பல படிகள் பல இடங்கள். இதே போல் வாகனத்தில் ஏற்றிய பெட்டிகளை இறக்குமதியாளரின் சொல்லப்பட்ட இடத்துக்கு செல்லும் வரையிலும், அடுத்த ஒப்பந்தத்திற்கு உண்டான தொடர் வேலைகள், மின் அஞ்சல்கள், வரும் தொலைபேசி அழைப்புக்குண்டான கடமைகள் எந்த ராத்திரியும் முழுமையான தூக்கத்தில் கழிக்க விடாது.

ஒரு துறையில் இருப்பவர்கள் அலுவலக துறை சார்ந்த விஷயங்களில் ஆர்வம் இல்லாமல் வளர்ந்து வந்து இருப்பார்கள். அவர்கள் கடைசிவரையிலும் அதே துறையில் தான் குப்பை கொட்ட முடியும். ஆனால் வாழ்க்கை போட்ட கோலத்தில் வந்த பாதைகள் இரண்டு துறையையுமே அறிமுகப்படுத்தி மாற்றி மாற்றி என்னை அல்லாட வைத்து இங்கு என்னை கொண்டுவந்து சேர்த்துருந்தது.

இரட்டை போனஸ் கிடைத்தது போல் நிர்வாகத்திற்கு.

பிறகென்ன அதற்கென்று தனியாக ஆள் போட்டு சம்பளம் கொடுக்க அவஸ்யம் இல்லை பாருங்கள்? அதனால் தான் ஆணி வேர் மிக ஆழமாக ஊடுருவிச்செல்ல காரணமாயிருந்தது. எடுத்த முதல் ஓப்பந்தத்தின் முடிவில் லாப நட்ட கணக்கு நான்கு பங்குதாரரின் பாாவைக்கு வைத்த போது அதிர்ந்தே விட்டார்கள். அரசாங்க ஊக்கத்தொகை இல்லாமலே ஏழு லட்ச ரூபாய் நிகர லாபம். அதுவும் அறுபது நாளில்.

ஆறுமாதங்களில் அவர்கள் பார்க்கும் தொகையை இரண்டு மாதங்களில் காட்டிய போது அவர்களின் பார்வை விசாலமானது. இத்தனை நாளும் மற்றவர்களின் லாபத்துக்கு நாம் உழைத்துக்கொண்டுருக்கிறோம். ஆனால் இதில் கவனிக்கப்பட வேண்டியது ஒன்று லாபத்திற்கான முக்கிய காரணம் எந்த இடத்திலும் தவறே இல்லாமல் துரத்திக்கொண்டே சென்று முடியும் வரையிலும் இன்குபேட்டர் குழந்தை போல் மிகக் கவனமாக குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் முடித்தது. மிச்சமானது எதுவும் இல்லை. அது தான் அவர்களை மிகக் கவர்ந்தது.

திட்டத்தில் என்ன வடிவமைத்து கொடுத்து இருந்தேனோ இம்மி அளவும் மாறவில்லை. சந்தர்ப்பங்கள் அனைத்துமே சாதகமாக தான் இருந்தது. தொடங்கும் போதே ” எந்த விஷயத்திலும் தலையிட வேண்டாம். என் போக்கிலேயே விட்டு விடுங்கள். முடிவைப் பார்த்ததும் உங்கள் ஆலோசனையைச் சொல்லுங்கள் “. என்னுடைய அதிர்ஷடம் அவர் பொறுமையாய் இருந்தது.

என்னுடைய வேகம் பிடித்த அளவிற்கு என்னுடைய குணாதியசங்கள் அச்சமூட்டியது. மற்றவர்களிடையே நான் அனுகும் முறை அவருக்கு தர்மசங்கடத்தை உண்டாக்கி விட்டுருந்தது. தொழிலாளர்களுடன் அருகே அமர்ந்து உரையாடியதும், இருக்கையில் இல்லாமல் நேரிடையாகவே எல்லா இடத்திலும் நுழைந்து வந்து கொண்டுருந்ததும். அவருடைய அறிவுரை ஒவ்வொரு பதவிக்கும் ஒரு ஸ்டேடட்ஸ் நடைமுறைபடுத்தவேண்டும்.

ஆனால் முடிவு கூட்டத்தின் வாயிலாக என்னுடைய பொறுப்பும், அளிக்கப்பட்ட சலுகையும், கொண்ட நம்பிக்கையின் வாயிலாக அனைத்து விலங்குகளும் உடைக்கப்பட்டு அலுவலகம் நேரம் வருவதும் வௌியே செல்வதும் பங்குதாரர்களுக்குச் சமமாக பாவிக்கப்பட்டது. ஆனால் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு கணிணியில் அதிக நேரம் செலவழிக்க நிர்வாகத்தில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் போய்க்கொண்டுந்தது. வாழ்க்கை அது எப்போதும் அப்படித்தான். உருளும் வரையில் தான் பிரச்சனை. தொடங்கி விட்டால் உருண்டு கொண்டே இருக்கும்.

மனதில் உள்ளே புகைந்து கொண்டே இருந்த சொந்த நிறுவனம் மெல்ல மெல்ல விஸ்வரூபம் எடுத்து ஒரு தகுதிக்கு வந்தது போலிருந்தது.

அன்று மற்றொரு பங்குதாரரிடமிருந்து அழைப்பு. இருவரும் அலறிக்கொண்டு ஓடினோம். அவர் தான் தலை. கறாரான பேர்வழி. காரணம் இல்லாமல் அழைக்கமாட்டார். என்னை விட என்னுடன் வந்த மற்றொரு பங்குதாரருக்குத்தான் நடுக்கம். உள்ளே நுழைந்தது அவர் அறையில் மேலும் இருவர்.

நடுத்தர வயது பெண்னுடன் ஒரு இளைஞன். அறிமுகபடுத்தி விட்டு “இவர்கள் கோயமுத்தூரில் தனியாக அலுவலகம் வைத்துள்ளார்கள். இவர்கள் வைத்துள்ள ஒப்பந்தப்படி மிகக்குறுகிய காலத்திற்குள் நம்மால் முடிக்கமுடியுமா?” என்று . அனைத்து பேப்பர்களும் என் கைக்கு வர, சில நிமிடங்களிலே புரிந்தது வந்தவருக்கு இந்த தொழிலில் எந்த அனுபவமும் இல்லை என்பது. ஆங்கில அறிவு மூலம் கிடைத்த இறக்குமதியாளர்களை சரியான நிறுவனம் கிடைக்காமல் கோட்டை விட்டு கோட்டை விட்டு கடைசியாக அலைந்து திரிந்து இங்கு வந்து சேர்ந்துருப்பது. தனியாக பேசிய போது சொந்த ஊரும் என்னுடைய ஊருக்கு மிக அருகில். பாசம் பொத்துக்கொண்டு தானே வரும்?

இரவு நேரம் தனியாக கைபேசியில் அழைக்க சொல்லி விட்டு, கொண்டு வந்து பார்த்தபோது கவனமாக செயல்பட்டால் வாய்ப்பு உண்டு. எப்போதும் போல் எல்லா பொறுப்புகளை சுமத்திக்கொண்டு தொடரத் தொடங்கிய போது கோவையில் இருந்து அழைப்பு. அவரால் நம்ப முடியவில்லை? அவர் எதிர்பார்த்த கமிஷன் தொகையும் எதிர்பார்த்த நாளுக்குள் முடித்து தரமுடியும் என்று என் உத்தரவாதம் மேலும் உற்சாகமூட்ட, ” சார் எப்படியாவது இதை சிறப்பாக முடித்துக்கொடுங்கள். தனியாக உங்களுக்கு என் பங்கில் ஒரு தொகை தருகிறேன். இதே போல் ஒவ்வொரு ஒப்பந்தத்திற்கும். எனக்கு எதுவும் தெரியாது. எல்லாவற்றையும் நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்”.

அவர் சொன்ன தொகை நம்ப முடியாததாக இருந்தாலும் ஏற்கனவே வாழ்க்கை கொடுத்த அனுபவத்தில் நம்பிக்கை இல்லாமல் ” பரவாயில்லை. அதை அப்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம் ” என்றபோது அவருடைய கெட்ட நேரமும் என்னுடைய சொந்த தொழிலுக்கான நல்ல நேரமும் தொடங்கியது,

அவர் எதிர்பார்த்த அனைத்து விஷயங்களும் அவரின் விருப்பபடியும், நிர்வாகத்திற்கும் சாதகமாக முடித்து வங்கியில் ஒப்படைக்க வேண்டிய பத்திரங்கள் முடிந்த அன்று அவர் கைக்கு அவருடைய கமிஷன் செல்லவேண்டிய நாள்.

இடைப்பட்ட நாட்களில் திடீர் என்று நடு இரவு கை பேசியில் அழைப்பு அவரிடமிருந்து வரும். கணிணியில் மற்றொரு முணையில் இறக்குமதியாளர் கேட்கும் கேள்விக்கு பதில் அவரிடம் இருக்காது. தௌிவாக புரியவைத்தால் மறுநாள் ஆர்ப்பாட்டமான சந்தோஷத்தை மட்டும் வந்து அளிப்பார். அவர் உயர்ந்து கொண்டுருப்பது எனக்கும் சந்தோஷத்தை அளித்தது. என்னைப்பொறுத்தவரையில் அங்கும் இங்கும் அலைய வேண்டாம். இவரை சார்ந்து இருந்தாலே நிறுவனத்தில் என்னுடைய இருப்புக்கு எந்த பிரச்சனையும் வந்து விடாது.

குழந்தைகளும், படிப்பும், மாதந்திர அடிப்படை சந்தோஷங்களும் பஞ்சம் இல்லாமல் நகர்ந்து கொண்டுருக்கும் இந்த சூழ்நிலையை ஏன் கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். சந்தர்ப்பங்கள் வரும். காத்துருப்பது அதை விட அவஸ்யம்.

அவருடைய கமிஷன் தொகை மொத்தமும் பணமாக வேண்டும் என்ற போது நிர்வாகம் அதிர்ந்தது. ஆயிரம் ரூபாய்க்கு காசோலை போட்டுக் கொடுக்க ஐந்து நாட்கள் எடுத்துக்கொள்வார்கள். நான்கு லட்சம் என்பதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வார்கள்?

அவரோ பிடிவாதமாய் நின்றார். பாதியில் எழுந்து சென்றவர் மதிய சாப்பாடு இடைவேளையில் என் வீட்டுக்கு வர, அவர் வங்கியில் வாங்கி வைத்துள்ள கடனும், காசோலை உள்ளே நுழைந்தால் கதி அதோகதிதான். அவரின் கைகூப்பிய கரங்களை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது?

நான்கு பங்குதாரர்களும் கில்லாடிக்கு கில்லாடி. முதலில் இவ்வளவு பெரிய தொகையை அவருக்கு கொடுப்பதற்கு எவருக்கும் மனமில்லை. என்னை வைத்து நாடகம் நடத்த முற்பட்ட போது தொடக்கத்திலேயே ஒதுங்கிவிட்டேன். இதையும் அவரிடம் சொன்னபோது மேலும் கதற ஆரம்பித்துவிட்டார். ” எப்படியாவது பணமாக வாங்கித்தந்து விடுங்கள். வாங்கிய பத்து நிமிடத்திற்குள் உங்களுக்கு நான் சொல்லி இருந்த பணத்தையும் தந்து விட்டு செல்கிறேன்”.

முதலில் இவரை காப்பாற்ற வேண்டும். காரணம் நான்கு பேரைப்பற்றி நன்றாக அறிந்தவன் என்ற முறையில். இரண்டு நாட்கள் கடந்தாலே “நீ யார்? ” என்று கேட்கக்கூடியவர்கள். அவர்களுடைய ஒவ்வொரு தந்திரமும் என்னிடம் எப்போதும் என்னிடம் வராது. காரணம் அதற்கு முன்னாலே என்னுடைய வெடிகுண்டு தயாராய் இருக்கும். கலங்கிய குட்டையில் முயற்சித்து நல்ல தண்ணீரைப் பார்த்து பார்த்து சேகரித்துக்கொண்டுந்தேன்.

நிர்வாகத்திற்கு எதிரான எந்த துரோகமும் செய்யவில்லை. இவராகவே பிரியத்தின்பேரில் அளிக்க முன்வரும் தொகையை ஏன் வேண்டாம் என்பது? கிடைக்கும் தொகை நாலைந்து மாதங்களுக்கு எந்தவித வங்கி டென்ஷனை உருவாக்காது. கட்டி இழுப்போம்? கிடைத்தால் மலை. இல்லாவிட்டால் ம….

கூர்தீட்டிக்கொண்ட சிந்தனையில் உருவானபடி ” அவரிடம் மேலும் ஒரு லட்சம் பீஸ்க்கான ஒப்பந்தம் தயாராய் உள்ளது. நீங்கள் முரண்டு பிடித்தால் அதன் லாபத்தை வேறு எவனோ தின்று விட்டு போய்விடுவான்” என்று பொத்தாம் பொதுவாக சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தது, அங்கிங்கு மோதி கடைசியில் வழிக்கு வந்து மொத்த தொகையும் என் கைக்கு தலை வரவழைத்து கொடுத்தார்.

தொடக்கம் முதல் என் மேல் அவருக்கு அலாதியான மரியாதை. காரணம் “தொழில்” நன்றாக தெரிந்தவன் என்ற முறையிலும், குறிப்பாக நிறுவனத்திற்குள் உள்ளே நுழைந்தால் அனாவசியமாக தொலைபேசி உரையாடல் இல்லாதது, நட்பு வட்டம் என்று உள்ளே யாரையும் வரவழைத்து நேரம் வீணாக்காமல் இருப்பது இதற்கு மேல் நேரிடையாக உள்ளே புகுந்து வருவது.

எந்தப் பாராட்டும் என்னை சந்தோஷப்படுத்துவதில்லை. காரணம் நாளைய பொழுது எப்படி விடியும்? என்று யாருக்கும் தெரியாது. எந்தப்பிரச்சனையினால் வௌியேறுவோம்? மொத்தத்தில் என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே. செய்கின்ற பணிக்கு உண்டான கூலி கொஞ்சம் மரியாதை போதும்.

நண்பர் வாயெல்லம் பல். கட்டிவைத்துருந்த பணக்கட்டுகளை வேலை மெனக்கிட்டு ஓரமாக உட்கார்ந்து எச்சில் தொட்டு எண்ணிக்கொண்டுருந்தார். எனக்கு வினோதமாய் இருந்தது.

டேப் பிடித்து அளக்கத் தெரியாது. துணிகளின் வித்யாசம் தெரியாது. தொழில் குறித்து எந்த அறிவும் இல்லாமல் படித்த ஆங்கில அறிவின் மூலம் கிடைத்த இறக்குமதியாளர் அளித்த பணம். அறுபது நாளில் நான்கு லட்சம். நான் அதைப்பார்க்க குறைந்தது இரண்டு வருடங்களாவது உழைக்க வேண்டும். சிரிப்பாய் இருந்தது. இது தான் இந்தத் தொழிலின் சாபக்கேடு.

நிறுவனம் நடத்துபவர்களுக்கு முழுமையான தொழில் நுனுக்கம் தெரியாது. அனைத்தும் தெரிந்த வல்லுநர் அவமானப்படுத்தினாலும் அசையாமல் பல வருடங்கள் ஒரே நிறுவனத்தில் பணியாற்றுவார். காரணம் இவர் போனால் அடுத்து ஒருவர் இவரை விட குறைந்த சம்பளத்திற்கு வர காத்துக் கொண்டுருப்பார்.

மூதலீடு செய்தவர் அந்தந்த துறைக்குத் தேவையான ஓப்பந்த முறையில் ஒப்படைத்து விட்டாலே தொழிலாளர் பிரச்சனை அவரை விட்டு போய்விடும். அடித்துக்கொண்டு சாகலாம். இந்தத் தொகையில் இதை முடிக்க வேண்டும். மேலாதிக்கம் செய்வதற்கு என்னைப்போல் வந்தேறிகள்.

நல்ல தொழில் ஆனால் நாசகாரமான நிர்வாகத்தில். மூதலீடு செய்தவரின் கூப்பாடு சில சமயம் நியாயமாகத்தான் தெரியும். டெண்டர் முறைபோல் இறக்குமதியாளர் அனுக வேறு வழியே இல்லை. முடிந்த பிறகு தான் தெரியும்? கிடைத்தது துண்டா இல்லை முழு வேட்டியா?

பணம் வாங்கிக்கொண்டு சென்ற நண்பரிடம் இருந்து எந்த தொலைபேசி அழைப்பும் இல்லை. நானும் அழைக்கவில்லை. வாழ்க்கை உணர்த்திய பாடங்கள் அப்படி?

திடீர் என்று குழந்தைகளுடன் பள்ளிக்கு சென்று கொண்டுருந்த போது எதிரே ஒரு கடையில் நின்று கொண்டு வானத்தை பார்த்துக்கொண்டு மிகச் சுவராஸ்மாய் ரசித்து புகைபிடித்துக்கொண்டுருந்தார். குழந்தைகளை விட்டு விட்டு வண்டியை அவர் பக்கத்தில் நிறுத்தி தோளில் கை வைக்க அதிர்ந்து விட்டார்.

எதிர்பார்க்கவில்லை. நான் ஒன்றுமே கேட்கவில்லை.

அவரின் உளறல் உச்சமாய் இருந்தது. உற்சாக பானம் உணர்வை கூட்டியிருந்தது. நேரம் சரியில்லை என்று நகர்ந்த போது அவரின் நாகரிக வார்த்தை திரும்ப அழைத்தது ” என்ன உதவி செய்து விட்டாய் என்று என்னிடம் பணம் கேட்க வந்துள்ளாய்? முதலீடு போட்டு செய்து கொடுத்தவர்கள் அவர்கள். ஓப்பந்தம் கொடுத்தது நான்? உணக்கு எதுக்கு கிஸ்தி? என்று வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் வசனம் போல் பேசிக்கொண்டே போனார். நான் தொடங்காமலே அவர் தொடர்ந்ததும் இல்லாமல் துவைத்து காய போட்டதை அசை போட்டுக்கொண்டு அலுவலகம் உள்ளே நுழைந்தேன்.

நிர்வாகம் கூட ஒவ்வொரு ஒப்பந்தம் சிறப்பாக முடித்த பிறகு ஒரு ஊக்கத்தொகை என்று பேசியிருந்தார்கள். நான் கேட்டு விடுவேன் என்றே பல பிரச்சனைகள் பெரிதாக ஊதி கூட்டும் கூட்டத்தை முடித்துவிடுவார்கள்.

மௌனத்தை தவிர வேறு என்ன பரிசாகத் தரமுடியும்?

பணம் பெரிதாக தெரியவில்லை. வாழ்க்கைக்குப்போக வாங்கும் சம்பளம் தராளமாய் மிஞ்சித்தான் இருந்தது. ஆனால் வார்த்தைகளும் கூடிய கூட்டங்களும் திரும்பத்திரும்ப வந்து தூக்கத்தை கெடுத்துக்கொண்டுருந்தது. சரி ஒரு ஆட்டம் ஆடி பார்த்து விடலாம்?

அதுவரையில் அவரின் இறக்குமதியாளர் குறித்த அனைத்து விபரங்களும் தெரிந்த போதிலும் அதில் அக்கறை செலுத்தியதே இல்லை. இரண்டு காரணம். ஒன்று கவனிக்க வேண்டிய வேலைகள் அதிகமாய் இருக்கும். மற்றொன்று நம்பிக்கைத்துரோகம் கூடாது என்ற சுயகட்டுபாடு.

ஆனால் இன்று?

கட்டுபாடுகள் தளர்த்தி “உன்னை விட எல்லா விதத்திலும் நான் சிறந்தவன் மற்றும் புத்திசாலி” என்று காட்ட வேண்டிய அவஸ்யத்தில் நாள் பார்த்து நேரம் பார்த்து அந்த இறக்குமதியாளரின் வலைதளத்தில் உள்ள அனைத்து மின் அஞ்சல் வயிலாக “ஏன் நீங்கள் என்னைப்போன்ற நேரிடையான உற்பத்தியாளரை அனுகக்கூடாது? அனுகும்பட்சத்தில் உண்டான இருவருக்கும் உண்டான லாபாங்கள்” என்று பட்டியல் இட்டு அனுப்பி இல்லாத ஒரு சொந்த நிறுவனப்பெயர் உருவாக்கி அனுப்பி அதை மறந்தே விட்டேன். என்னுடைய கோபம் அத்துடன் முடிந்தது.

ஆனால் விதி என்னை விடவில்லை?

மூன்று நாட்கள் கழித்து நண்பரிடம் இருந்து அழைப்பு. கோபத்தில் எடுக்க வில்லை. ஆனால் விடாது விடாது அழைத்துக்கொண்டுருந்த போதே புரிந்து விட்டது. ஏதோ ஒன்று நடந்ததுள்ளது. பேசிய போது ” யாரைக்கேட்டு என் இறக்குமதியாளருடன் என் அனுமதி இல்லாமல் தொடர்பு கொண்டாய்? போன்ற ஏக வசனமும் மிரட்டலும். காலம் சிரித்தது. முதல் நாள் சந்தித்த போது இருந்த படபடப்பு போய் மிரட்டல் விடும் அளவிற்கு தன்னிறைவு பெற உதவியாய் இருந்த பணம் அது தந்த நம்பிக்கைகள். இவன் தான் உண்மையான மனிதன்.

பதில் ஏதும் பேசாமல் இருந்த என்னை அடுத்த படிக்கு அழைத்துச் சென்று விட்டுருந்தார். பேசிய நாராச வார்த்தைகளை நிர்வாகத்திற்கு தெரியப்படுத்தவில்லை. அவர்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். இது ஒரு பரமபதம். வெற்றிக்கோட்டுக்கு அருகில் சென்று பாம்பின் வாயில் நுழைந்து தொடக்கத்திற்கு வந்தவர்கள் என் கண் முன்னால் வந்தவர்கள் வரிசையாக மனதில் வந்து போனார்கள்.

ஆத்திரம் என்பது முதல் சத்ரூ என்பது அவர் வாயாலே அன்று புரிந்தது. காரணம் அவர் இது வரைக்கும் நேரிடையான ஏற்றுமதியாளர் என்பதாகத்தான் இறக்குமதியாளாரிடம் காட்டி வந்துள்ள விஷயமே அன்று தான் தெரிந்தது.

உற்சாகம் மேலும் அதிகமாக மேற்கொண்டு கற்களை சேர்த்துக்கொண்டு அடித்த அடியும் விடாமல் கொடுத்த மின்அஞ்சல் இறக்குமதியாளரை கரைத்து விட சம்மதம் கொடுத்துவிட்டார் அடுத்த ஒப்பந்தத்திற்கு.

ஏற்கனவே பணிபுரியும் நிறுவனம் ஊக்கத்தொகை என்ற பெயரில் உழவு ஓட்டிக்கொண்டுருக்கிறார்கள். இதையும் அவர்கள் கையில் கொடுத்தால் சகதியாக்கி சாணியாக்கி வறட்டியாக சுவற்றில் ஓட்டி விடுவார்கள். ஆடித்தான் பார்த்து விடுவோமோ?

“ரிஸ்க் எடுப்பதெல்லாம் ரஸ்க் சாப்பிடுவது மாதிரி” வடிவேல் சொன்ன காலத்திற்கு முன்னாலே என் வாழ்வில் நடந்து கொண்டு தான் இருந்தது, காயங்கள் அதிகமானாலும் துடைத்து வந்ததால் அம்மாவுக்கு பயம். இருக்கும் வேலையையும் தொலைத்து விடுவானோ என்று.

இறக்குமதியாளர் கிடைத்து விட்டார். நிறுவனப்பெயரும் காட்டியாகி விட்டது. பணத்துக்கு? முதல் ஒப்பந்தமே பதினான்கு லட்சம். தலை சுற்றியது. இதை நம்பி வேலை செய்யும் நிறுவனத்தை விட்டு வௌியே போய் விட முடியாது. வேறு எந்த நிறுவனத்திற்கும் மாற்ற முடியாது? கேள்விகள் தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தது. இறக்குமதியாளரின் தொடர்ச்சியான நச்சரிப்பு.

அன்று பழக்கத்தில் இருந்த நண்பர் ஞாயிற்றுக்கிழமை வீட்டுக்கு வந்த போது கதை முழுவதையும் சொல்ல நாளை உங்களை அழைக்கின்றேன்? என்று சொல்லி விட்டு சென்று விட்டார். வாழ்வில் அதிக அதிர்ஷடமும் குறைவான உழைப்புமாய் சராசரிக்கும் கீழே வாழ்ந்து கொண்டுருக்கும் அவரை கருத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவே இல்லை. மறுநாள் வீட்டுக்கு சாப்பாட்டு நேரத்தில் வந்து சேர்ந்து கொண்டார்.

” பத்து லட்ச ரூபாய் முதலீடு செய்ய ஒரு நபர் இருக்கிறார். மீதி நான்கு லட்சம் நீங்கள் தான் ஏற்பாடு செய்து கொள்ள வேண்டும். வரும் லாபத்தில் அறுபது சதவிகிதம் அவருக்கு. எனக்கு இருபது. உங்களுக்கு இருபது. முதலீடு செய்பவருக்கு இந்தத் தொழில் குறித்து ஏதும் தெரியாது? நானும் நீங்களும் சொல்வது தான். சம்மதமா? என்றார். திகைத்துப்போய் விட்டேன்.

தேனை முழுமையாக கையில் வாங்கி, மொத்தமாக கொடுத்து விட்டு புறங்கையை மட்டும் நக்கிக்கொள்ளலாம். அதைவிட அதில் பிடித்துருந்த விஷயம் தொழில் ஏதும் அவருக்குத் தெரியாது. ஆக டார்ச்சர் இருக்காது. மொத்த பொறுப்பும் நண்பர் பொறுப்பு. நான் எப்போது போல் நிறுவனத்தில் பணியாற்றிக்கொள்ளலாம். அவருக்கு செய்ய வேண்டியதை காலையில் வந்து சந்திக்கும் போது திட்ட வரவோலை கொடுத்து விட வேண்டும். உண்டான விஷயங்கள் மறுநாள் சந்திக்கும் போது.

பாருங்கள் வாழ்க்கையை?

எங்கு தொடங்கி எங்கு இழுத்து எங்கேயோ போய்க்கொண்டுருக்கிறது? எனக்கென்ன என் பெயரில் ஒரு நிறுவனம். என் கையொழுத்து போட்டு அனுப்பபடும் பத்திரங்கள். உதவி இயக்குநர், இயக்குநராக ஆசைப்படும் வைபோகம். அங்கு ஒரே நாளில் உலகம் முழுக்க தெரியப்படும். இங்கு வங்கியில் நமக்கென்று ஒரு மரியாதை. அதுவும் எந்தக் கடனும் கேட்காமல்.

திட்டத்தின்படி தெரிந்த நிறுவனத்தை அனுகி, உருவாக்கி அனுப்பியாகி விட்டது. பத்திரங்கள் ஒப்படைத்து இறக்குமதியாளரின் பணம் கைக்கு வந்தாகி விட்டது. ஒளிவு மறைவற்ற அறிக்கை தயார் செய்து அறுபதும் இருபதும் பிரித்துக்கொடுத்தது போக என் கைக்கு வந்தது அந்த நண்பர் எனக்கு கொடுப்பதாகச் சொன்ன ஒரு லட்ச ரூபாய்.

Advertisements

13 responses to “வேலையை மட்டும் விட்டுடாதேடா?

  1. அருமையான பதிவு.. முழுமையாகப் படித்து முடிக்கும்வரை நிமிர முடியவில்லை

    • துபாய், விவேகானந்தர் தெரு, குறுக்குச்சந்திலிருந்தா பேசுறீங்க, ரொம்ப ரொம்ப நன்றி. உங்கள் பதிவெல்லாம் பார்த்தபிறகு ப்ரிகேஜி யில் இருக்கும் அடுத்து எல்கேஜி போவது குறித்த அர்த்தம் புரிகின்றது. மிக்க நன்றி, https://texlords.wordpress.com

  2. கண்முன்னே என் அனுபவங்களும் காட்சிகளாய் விரிகின்றன ஜோதி!

    • வாருங்கள் சக தோழரே. நீங்களும் வந்து மாட்டிக்கொண்டு விட்டுருப்பீர்கள் போல். அதென்ன பதிவின் பெயர் வேண்டுமானால் வெயிலாக இருந்து விட்டு போகட்டுமே? ஓரு நல்ல மரத்தடியில் இருந்து சற்று குளிர்ச்சியான படமாவது போட்டுருந்தால் சூடு கொஞ்சம் குறைந்து இருக்கும் அல்லவா? அது என்ன தமிழ்வாணன் அல்லது லேனா ரசிகரா? தொப்பியும் உங்கள் ஸ்டைலும்? வாழ்த்துக்கு மிக்க நன்றி, ஜோதிஜி, https://texlords.wordpress.com

  3. ரொம்ப நல்லா இருக்கு, … வாழ்த்துக்கள்

  4. மிக மிக அருமையான எழுத்து நடை.
    ஒரு சிறந்த புத்தகம் படித்த உணர்வு.
    தொடர்ந்து எழுதுங்கள். படிக்க, அனுபவிக்க ஆர்வமாக உள்ளேன்.

    • உங்கள் வார்த்தையை படித்ததும் என் கண்கள் பனித்தது. உங்கள் கண்களுக்குத் தெரிகிறதா? பாலகுமாரன், சுஜாதா, பா,ராகவன் போன்றவர்களுக்கு அவர்களின் அனுபவ அறிவுக்கு கிடைக்க வேண்டிய பாராட்டு வார்த்தைகள் எனக்கா? டேய் மச்சமடா மகனே? நன்றி. வஞ்சகமில்லாமல் பாராட்டுவதிலும் நீங்கள் ராஜா தான்.. Jothig https://texlords.wordpress.com

  5. இடைவேளை இல்லாமல் , விடாமல் படிச்சேன் . அழகாக , நேர்த்தியாக … அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொடுத்திருக்கீர்கள். … வாழ்த்துக்கள்

  6. அருமை.

    ரொம்ப அழகா நீரோட்டமா ‘சலசல’ன்னு போகுது நடை.

    இனிய பாராட்டுகள் ஜோதி’ஜி’

    • இறக்கி வைத்து விட வேண்டும் என்னுள் உள்ளதை, என்று தான் தொடங்கினேன். பழகவே ஆட்கள் இல்லாமல் பரிதவிக்கும் என்னுள் உள்ளே இருந்த விஷயங்களுக்கு இத்தனை பாராட்டுகளா? உலக நண்பர்களை அறிமுகப்படுத்திய 2009 க்கு வாழ்த்துக்கள், நன்றி துளசி, இலையைப் போல் (மருத்துவமும் ஆன்மிகமும்) உங்கள் மனம் திறந்த வாழ்த்துக்கு, ஜோதிஜி.
      https://texlords.wordpress.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s